Tèxtes

Lo cicle del rasim

Emile Barthe

Lo majoral Laurès consola la jove Silveta traïda per son promés, en li mostrant que la dolor es la lei de la natura e que las espròvas menan a un bonur superior. Pren l'exemple del cicle del gran de rasim. Morala crestiana e sensibilitat pagana se costejan.

Cal téner cap, Silveta, a la vida aurajosa !
Se jamai flaquissiás, agacha a ton entorn,
La natura t'ofrís d'exemples cada jorn :
Tot sofrís, los rasims, las flors, agacha, agacha :
D'amor e de bontat tota sofrença es facha ;
Lo rasim, dins lo borre ont cèrca a se noirir,
Abans d'èstre nascut, comença de sofrir !
Un bèl jorn, per venir muscat o calinhana,
Crèba enfin son coton, morreja, florís, grana,
E pas pus lèu granat, se sentís sans repaus,
Onchat cada matin de sulfata e de caus :
N'es aital tot l'estiu sans qu'un jorn lo delembre !
Cal que siágue madur a l'auba de setembre.
E quand es abarit, redond, repetelat,
Pesuc coma una pinha, e de most plan conflat,
La gorbèla pegosa, as dets d'una Martina,
I còpa lo pecol coma una guilhotina !
E lo rasim sagnós, al fons d'una semal
Cabussa ! mes aquò es qu'encara mièg mal :
Comença tot escàs son suplici, pecaire !
Va subir dins lo trelh los talons d'un faunhaire,
Que dança tot mostós e canta a plena voès,
En marcant la mesura amb sa pala de boès ;
E la pala de boès, i fa prene la rota
De la tina, la tina escura que gorgota,
Ont caldrà que uèit jorns boliga a pichòt flòc !
Enfin, la premsa, ont pres coma dins un estòc,
Se demesís, pèrd tot son chuc, s'asseca, craca !
E lo rasim pinhat es qu'un bocin de raca :
Mès s'a sofrit, aumens, a finit en beutat,
Es un veire de vin qu'i deu l'Umanitat ! !
Silveta, mai d'un còr, e lo teu n'es la pròba,
Deu, coma lo rasim, subir mai d'una espròva,
Se vei macat, faunhat, premsat, mes un bèl jorn
Rajarà per qualqu'un una copa d'amor !

Source : Lous rasims de luno, 1927.

Lenga e país d'òc, n°46, page 43 (04/2007)
Lenga e país d'òc - Lo cicle del rasim